توسط : ساکنان مهستان خواستار افزایش تعداد قطارها و کاهش فاصله ۹۰ دقیقهای حرکت مترو برای سهولت سفرهای روزانه خود هستند.
به گزارش اختصاصی خبرنگار گروه اجتماعی شبکه خبری تحلیلی «ساوج نما»، ساعت هنوز به ۷ صبح نرسیده، اما سکویایستگاه متروی شهید سپهبد قاسم سلیمانی در مهستان، چهرهای خسته دارد؛ نه از ازدحام جمعیت، بلکه از انتظار. مسافران پراکندهاند، بعضیایستاده، بعضی نشسته روی لبه سکو و بعضی با چشمهایی که مدام بین ساعت موبایل و تابلوی زمانبندی حرکت قطار جابهجا میشود.
اینجا، منتظر ماندن بخشی از برنامه روزانه مردم است؛ مردمی که میدانند اگر این قطار را از دست بدهند، باید ۹۰ دقیقه دیگر صبر کنند، یکی از مسافران که هر روز برای رسیدن به محل کارش در کرج از این خط استفاده میکند، میگوید: «ما صبح زود از خونه میزنیم بیرون، نه چون راه دوره، چون فاصله قطارها زیاده. مترو داریم، اما انگار زمانبندیش براییه شهر کمجمعیته».
افتتاح شد، اما هنوز به مقصد نرسیده است
خط ۵ متروی تهران-کرج-هشتگرد که سالها بهعنوان یکی از پروژههای مهم حملونقل ریلی غرب استان البرز مطرح بود، با سرمایهگذاری سنگین از منابع عمومی به بهرهبرداری رسید. این خط قرار بود گره ترافیکی مسیر تهران، کرج و شهر جدید مهستان را باز کند و بخشی از بار سفرهای روزانه را از جاده به ریل منتقل کند، اما آنچه امروز در مهستان دیده میشود، بیشتر شبیه یک بهرهبرداری حداقلی است تا یک سرویس کارآمد شهری.
بر اساس مشاهدات میدانی، فاصله زمانی حرکت قطارها در این خط بهطور متوسط ۹۰ دقیقه است؛ عددی که در ساعات اوج رفتوآمد، عملاً کارایی مترو را به حداقل میرساند. این موضوع باعث شده بسیاری از ساکنان، با وجود تمایل به استفاده از حملونقل عمومی، دوباره به خودرو شخصی یا ناوگان جادهای روی بیاورند.
آخرین قطار؛ زودتر از پایان روز کاری
یکی از پرتکرارترین گلایهها در گفتوگو با شهروندان، زمان حرکت آخرین قطار عصرگاهی است. آخرین سرویس ازایستگاه گلشهر به سمت مهستان حوالی ساعت ۱۷: ۳۰ انجام میشود؛ زمانی که برای بسیاری از کارمندان و کارگران، هنوز ساعت کاری به پایان نرسیده است. یک شهروند ساکن مهستان میگوید: «یا باید زودتر از اداره مرخصی بگیری، یا کلاً قید مترو رو بزنی. این چه متروییه که با ساعت کاری مردم تنظیم نیست؟
گره اصلی کجاست؟
کارشناسان حملونقل ریلی، مشکلات متروی مهستان را ترکیبی از عوامل فنی و مدیریتی میدانند. مهمترین آنها، کمبود ناوگان فعال و تکخطی بودن بخش قابل توجهی از مسیر گلشهر تا مهستان است. تکخطی بودن مسیر، امکان افزایش تعداد قطارها و کاهش سرفاصله حرکت را محدود کرده و کوچکترین تأخیر، کل برنامه زمانی را تحت تأثیر قرار میدهد. یکی از کارشناسان این حوزه در گفتوگوی غیررسمی با خبرنگار ما میگوید: تا زمانی که خط دوم راهاندازی نشه، هر افزایش سرویسی موقتی و شکننده است. این خط با این جمعیت، نیاز به ظرفیت پایدار داره.
شهر جدید، بدون ستون فقرات حملونقلی
مهستان یا همان هشتگرد جدید، نمونهای روشن از توسعه شهری بدون پیوست حملونقلی است. ابتدا واحدهای مسکونی ساخته شد، جمعیت مستقر شد و بعد، حملونقل عمومی بهعنوان یک مسئله ثانویه مطرح شد. در گفتوگوهای میدانی، بسیاری از ساکنان معتقدند این شهر نه یک حومه برنامهریزیشده است و نه شهری خودبسنده؛ بلکه مجموعهای از بلوکهای مسکونی است که اتصال آن به شهر مادر، نیمهکاره باقی مانده است.
دسترسی دشوار، انتخابهای محدود
جانماییایستگاهها و نبود شبکه حملونقل درونشهری کارآمد، مشکل را پیچیدهتر کرده است. ساکنان هشتگرد قدیم از فاصلهایستگاه مترو ناراضیاند و ساکنان مهستان نیز نبود خطوط اتوبوس منظم و مدهای پشتیبان را یکی از موانع اصلی استفاده از ریل میدانند. نتیجه این وضعیت، انتقال بخش قابل توجهی از تقاضای سفر به خودروهای شخصی است؛ روندی که هم ترافیک را تشدید میکند و هم فلسفه وجودی مترو را زیر سؤال میبرد.
–
خواستههای روشن مردم مهستان
در میان صحبتهای شهروندان، ۳ مطالبه بیش از همه تکرار میشود: افزایش تعداد قطارهای اختصاصیافته به خط مهستان راهاندازی سرویسهای مستقیم صبحگاهی تا صادقیه برای کاهش زمان سفر تکمیل زیرساختها و اجرای خط دوم برای خروج از وضعیت فعلی بسیاری از شهروندان معتقدند حرکت مستقیم قطارها در ساعات ابتدایی صبح، میتواند فشار سنگین ساعات اوج را کاهش دهد؛ موضوعی که به گفته کارشناسان، از نظر فنی امکانپذیر است، اما نیازمند هماهنگی کامل با مرکز کنترل مترو و تأمین ناوگان است.
وقتی ریل از زندگی عقب میماند
آنچه امروز در مهستان دیده میشود، صرفاً یک نقص اجرایی یا تأخیر فنی نیست؛ بلکه پیامد سالها توسعه شهری بدون نگاه حملونقلی است. شکافی که میان رشد جمعیت و ایجاد زیرساخت جابهجایی بهوجود آمده، بهسادگی پر نمیشود. متروی مهستان میتوانست ستون فقرات جابهجایی این شهر باشد، اما در وضعیت کنونی، بیشتر شبیه رگی است که جریانش کند و نامنظم شده است.
چشمانداز؛ فرصت هنوز از دست نرفته
با توجه به رشد جمعیت مهستان و هشتگرد، هرگونه تعلل در تقویت این خط، هزینههای اجتماعی و اقتصادی بیشتری به همراه خواهد داشت. اگر تخصیص منابع مالی، افزایش ناوگان و تکمیل زیرساختها بهصورت همزمان در دستور کار قرار گیرد، این خط هنوز میتواند به جایگزینی واقعی برای خودرو شخصی تبدیل شود.
اما اگر وضع موجود ادامه پیدا کند، سکوهای مترو همچنان پر از مسافرانی خواهد بود که هر روز منتظر میمانند؛ نه فقط برای رسیدن قطار، بلکه برای تصمیمی که سالهاست به تأخیر افتاده است.
انتهای خبر/
